پس اگر بالفرض حكم يك مسأله زنى نادان را بفهمانيد وعمر را نفهمانيد ، امامت أو را چه باك كه نبوت حضرت داود [ ( عليه السلام ) ] را در مانند اين واقعه خللى نشد ، وظاهر است كه امامت نيابت نبوت است وهيچ كس در عالم نخواهد بود الا كه از نفس خود تجربه كرده باشد كه در بعض أوقات از بعض بديهيات غافل شده وكساني كه در مرتبه فهم وعقل خيلى از أو كمتر وپايين ترند أو را [ بر آن ] ( 1 ) متنبه ساخته‌اند ، ليكن بغض وعناد را علاجى نيست ( 2 ) . أقول : فاضل مخاطب در جواب اين طعن حسب دستور خويش كه بر خلاف روايات ثقات علماى معتمدين محدّثين آنچه در دلش مىآيد بر زبان مىآرد ، وقطع نظر از اخبار وآثار كرده ، به استراق هفوات كابلى ، خرافات طويله مىنگارد ، دست وپايى بسيار زده وخواسته كه عار جهل را از ناصيه عمر زدايد وصدور خطا را از أو در اين واقعه انكار نمايد ، ومحصل أكثر اين همه تطويل لا طائل أو همين است كه : عمر مغالات را حرام نكرده بلكه بر سبيل رعايت مصلحت ، نهى از مغالات كرده .

--> 1 . زيادة از مصدر . 2 . تحفه اثناعشريه : 298 - 299 .